Uzun süredir iyi filmlerin çoğunu tüketmiş, yenilikle kaliteye aç olan bir izleyici olarak bu filmden memnun ayrıldığımı söyleyebilirim. Dolu dolu, nefes aldırmayan bir tempoyla 2 saatlik görsel, işitsel ve entelektüel bir şölen olarak özetleyebilirim filmi. Bu kadar övmemin nedenlerinden biri de son zamanların film mevsiminin olabildiğince kıt olmasıdır. Eski ama izlemediğim cevherleri bulmakla geçti neredeyse son 2-3 yılım.
Neyse, filme gelecek olursak; ilk başta yaklaşık on dakika boyunca tam odağınızla izlemeniz gereken açılış yapıyor film (Filmin geneline hakim yüksek tempoya alıştırma olması için bile isteye yapılmış olabilir.). Devamında asıl hikayemizi başlatan olayla birlikte final sahnesine kadar, arka planda sürekli devam eden yüksek bpm’li metronom benzeri soundtrackle birlikte, soluk aldırmıyor desem yanlış olmaz.
- Popülist konuları doğal ve eğlenceli bir üslupla işlemeyi başarmış, rahatsız etmiyor.
- Filler içerik yok, gösterilen her şey bir amaca hizmet ediyor (her sahneyi izlemeniz lazım o yüzden).
- Ses miksajı gerçekten takdire şayan. Tüm filmi gözleriniz kapalı izleseniz bile zevk alırsınız.
- Film içinde kullanılan mizah gerçekten absürt komedi olarak olur olmadık yerlerde kahkaha attıracak türden. Hiç beklemediğiniz anda hiç düşünmeyeceğiniz bir bağlamda kendi kendi oluşmuş gibi sanki. Bu konuda The Mitchells vs the Machines (2022) adlı animasyon filme benzer bir yanı da var.
- Filmde kullanılan görsel teknikler gerçekten göze orgasm yaşatıyor. Gerek lens değişimleri gerekse renk paleti kullanımları; kostümler, efektler, koreografiler ve oyunculuklarla birleşince çok iyi oluyor.
Filmin yönetmenlerinin bir diğer işi: